En toen was het zover, de wendagen op de basisschool werden vervangen door het eerste echte ochtendje meedraaien.
Meteen werd er gestart met een paasontbijt, of hij een bordje en bestek mee kon nemen, zo gezegd zo gedaan…
Ietwat verlaat kwamen we daar aan, mama was nog in de war met de peuterspeelzaal tijden en om iets over half negen schoof zoonlief aan bij de ‘grote kinderen’, geen oog meer voor mama, alleen voor de broodjes en zijn vriendje begon hij naast de juf zijn krentenbolletje te smeren.
Mama keek nog even naar hem, gaf hem een kus en zwaaide hem gedag. Met een brok in mn keel leip ik de school uit. De dag ervoor was hij vier geworden, mijn kleine grote vent en had hij getrakteerd op de peuterspeelzaal, hadden we afscheid genomen van alle lieve juffen daar en was het dan tijd om dit ‘tijdperk’af te sluiten en samen de sprong te wagen naar het nieuwe tijdperk genaamd ‘de basisschool’.
Tranen kwamen er niet, alleen een brok, ik had verwacht te zullen huilen maar het komt niet. Het zit nog vast.
Met zijn vier jaar komt ook meteen de’waarom-fase’eraan, alles is waarom dan mama, en met iedere keer waarom stijgen mn nekharen weer een beetje meer want ik heb op zijn vele vragen niet altijd een zinnig antwoord. Tevens is een favoriet spelletje van hem momenteel ik doe jou na mama, en ik aap hem dan na zodat hij snel stopt maar dit zorgt vaak voor vele komische situaties waar ik niet altijd de controle over lijk te hebben. Het is zover, mijn kleine peutertje is een kleuter!
En toch is hij voor mij nog steeds die kleine afhankelijke baby die ik vier jaar geleden in mn armen hield en vol trots en spanning bekeek.
Mijn lieve ventje, ik gun je alles van de wereld, en ben hartstikke trots op je en ik hoop dat de dagen op de basisschool je zullen bevallen en wat mama altijd zegt:”we doen het samen, elke grote stap…”
