We zijn de feestdagen zonder kleerscheuren doorgekomen hoor. Het waren drukke gezellige dagen.
Jo heeft met oud en nieuw wel anderhalf uur geslapen voor hij wakker werd, en dus heb ik hem maar opgehouden toto half twee toen werd hij toch echt wel erg moe.
Zijn vriendje kwam ook nog effe met zijn zusje en moeder langs bij oma en hebben nog wat gedronken met zijn allen, gezellig. Zo komen er ieder jaar weer nieuwe mensen bij en gaan er weer anderen weg… that’s life!
Met Jo zijn epilepsie gaat het wel redelijk, hij had twee weken lang geen aanval gehad tot gisteren, toen viel hij drie keer in korte tijd weg. Ik herkende het niet maar in het ziekenhuis zeiden ze dat het waarschijnlijk toch epilepsie is. We wachten hetonderzoek in Zwolle maar af, daar moeten we maandag heen en ik hoop dat er dan wat uitkomt anders moeten ze maar verder onderzoeken wat het wel is. Wel is het minder geworden nu hij depakine slikt dus het heeft wel effect op hem.
Verder zit ik zelf regelmatig in de lappenmand, ben vreselijk moe en heb totaal geen energie om iets te doen, slapen heeft weinig zin, het maakt niet uit hoeveel of hoe weinig ik slaap ik blijf me uitgeput voelen.
Bloedonderzoek was goed, de arts denkt dat ik te zwaar belast word thuis en met de situatie rond Jorian.
Kan ze gelijk in hebben want snids Jo op de hartbewaking heeft gelegen is bij mij de moeheid begonnen.
Ik ben er zo vreselijk van geschrokken en onderwijl moet je maardoorgaan en doorgaan.
De aanvallen weetj e niet hoe het zich uit, je word steeds voorzichtiger en daarbij heeft Jo ook nog de gewone peuterpuberleeftijd dat hij me flink uittest maar ook weinig slaapt omdat hij bang is, en alles soms op zijn kop staat voor Jo.
Jo moet duidelijkheid hebben en structuur, ik probeer het hem te geven maar door zijn epilepsie schiet het er soms gewoon bij in omdat hij dan zo moe is dat hij doorslaapt, dat hij te moe is om naar de peuterspeelzaal te gaan, dat hij gewoon te moe is om dingen te doen, en daar sluit ik me bij aan, want ook ik voel me te moe om ook maar iets te ondernemen.
Jorian slaapt nog steeds niet door, word tig keer in de nacht wakker en komt dan bij mij liggen, dan slaapt ie verder en is hij redelijk rustig. Wel doe ik dan amper een oog dicht omdat hij me helemaal naar het kleinste deel van het bed duwt en zelf het grootste deel van het bed in beslag neemt.
Kleine gup!
Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar voor ons zal brengen en of het nu eens een wat rustiger jaar word dan voorgaand jaar.
We hebben leuke momenten gehad maar ook veel moeilijke en zware momenten, momenten dat ik iets had van moet dit nu, moeten we zo doorgaan of gooien we het over een andere boeg heen.
Momenten waarin ik heb getwijfeld over vriendschappen en de oprechtheid van mensen, waarin we mensen kwijt zijn geraakt, waarin mensen geen tijd voor ons wouden maken of zin hadden om af te spreken en het contact lieten verwateren omdat het steeds maar van een kant kwam, maar ook een jaar waarin we nieuwe mensen hebben ontmoet en waarin we veel dingen hebben geleerd.
Ik hoop dat komend jaar net zon jaar word, maar dan met iets minder verdriet, en meer nieuwe vriendschappen in de buurt…
Een jaar waarin Jorian voor het eerst naar de grote school zal gaan, waarin hij echt mama’s grote knul word, en waarin we nieuwe fases in zullen gaan…
Happy new Year: Here we COme!
