Thefab2′s Blog

Waarom heeft een schaap vier poten en waarom loopt het buiten op straat in het liedje:”slaap kindje slaap?”
Waarom worden bomen van hout gemaakt en hoe komt een boom zo groot mama? Mama waarom kan ik geen drie meer worden als ik nu vier ben en moet ik nu naar de basisschool terwijl ik dat eigenlijk niet wil?
Mama, waarom moet ik soms naar papa en is papa niet meer hier?
Waarom is papa met zijn vriendin en ben ik met jou zonder een papa?Mama ik vind het niet leuk om naar papa toe te gaan, wist je dat al? En mama mag ik tegen je zeggen dat ik van je hou?
Mama wist je dat je met een beetje verbeeldingskracht een hoop dingen kan zien? Wist je dat ik al kan tellen helemaal alleen van 1 tot 10?
Mama als jij het licht uitdoet, moet ik dan echt slapen gaan, want liever ging ik zitten gezellig met jou op bank met de televisie aan.
Mama, soms dan ben ik boos op je wil ik dat oma mij ophaalt, maar als ik dan wil bellen, denk ik dat ik maar liever bij jou en Pepijn blijf want dat is wel zo vertrouwd.
Mama, weet jij waarom ik een piemeltje heb en jij niet? En waarom voel ikm e soms zo eenzaam en heb ik soms zo ineens verdriet? Mama wij doen het toch samen he, elke grote stap want ik vind vier zijn eng en spannend dus mama, pak je mijn hand?
Mama fluisterd in zijn oortje dat hij nu echt slapen moet,. Morgen is er weer een dag dat hij naar school toe moet.En drukt een kus op zijn guitige jongenssnoet. Wenst hem weltrusten en kust hem nog eens gedag om met tranen in haar ogen te lopen naar de kamer, waar een lege kamer op haar wacht.
Lief kind, ik wou dat ik alle antwoorden kon geven en voel me soms zo machteloos.
LIef kind wist ik maar alle wegen dan zou ik ze gebruiken, nu harder dan ooit.
Lief kind, wat ben je slim en wat weet je al veel te verwoorden.
Ach, lief kind wat hou ik van je en wat voelt het soms frustrerend om niet dat te kunnen weten wat jij toch zo graag weten wilt.
Maar weetje mijn kleine lieverd? Hier zijn altijd twee armen die je troosten als je verdrietig bent, hier zijn altijd twee ogen die op je letten zelfs als je er even niet bent. En weet je er is altijd een hart vervuld van liefde voor jou hoe groot je ook mag worden en hoe oud je ook mag zijn en alle moeilijke stappen doen we samen, ook al zijn ze nog zo klein.
Want jij mijn schat, jij bent mijn maatje. Zonder jou kan en wil ik niet. Jij bent de vier poten van het schaapje, je bent de zon, de maan en de sterren, je bent de letters van I love You gewoon omdat ik je dat gun. Je bent alles wat me het meeste lief is. Juist. Gewoon. Daarom!

Sinds vrijdag 26 maart hebben we er een nieuw gezinslid bij, Pepijn een kooijkerhondje van nu negen weken oud.
pepijn is nu al aardig gewend, en we zijn nu druk bezig om hem de diverse commando’s te leren zitten gaat hem al goed af, maar voor de rest heeft ie nog niet echt de aandacht. Ook is hij nog niet zindelijk, hij snapt nog niet dat hij naar buiten moet om te plassen en te poepen hij vind het doen ervan in huis veel te handig denk ik. Gelukkig doet hij het merendeel buitenshuis maar toch zou het erg fijn zijn als hij gauw zindelijk word.
Hier even wat fotos van Pepijn!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En toen was het zover, de wendagen op de basisschool werden vervangen door het eerste echte ochtendje meedraaien.
Meteen werd er gestart met een paasontbijt, of hij een bordje en bestek mee kon nemen, zo gezegd zo gedaan…
Ietwat verlaat kwamen we daar aan, mama was nog in de war met de peuterspeelzaal tijden en om iets over half negen schoof zoonlief aan bij de ‘grote kinderen’, geen oog meer voor mama, alleen voor de broodjes en zijn vriendje begon hij naast de juf zijn krentenbolletje te smeren.
Mama keek nog even naar hem, gaf hem een kus en zwaaide hem gedag. Met een brok in mn keel leip ik de school uit. De dag ervoor was hij vier geworden, mijn kleine grote vent en had hij getrakteerd op de peuterspeelzaal, hadden we afscheid genomen van alle lieve juffen daar en was het dan tijd om dit ‘tijdperk’af te sluiten en samen de sprong te wagen naar het nieuwe tijdperk genaamd ‘de basisschool’.
Tranen kwamen er niet, alleen een brok, ik had verwacht te zullen huilen maar het komt niet. Het zit nog vast.
Met zijn vier jaar komt ook meteen de’waarom-fase’eraan, alles is waarom dan mama, en met iedere keer waarom stijgen mn nekharen weer een beetje meer want ik heb op zijn vele vragen niet altijd een zinnig antwoord. Tevens is een favoriet spelletje van hem momenteel ik doe jou na mama, en ik aap hem dan na zodat hij snel stopt maar dit zorgt vaak voor vele komische situaties waar ik niet altijd de controle over lijk te hebben. Het is zover, mijn kleine peutertje is een kleuter!
En toch is hij voor mij nog steeds die kleine afhankelijke baby die ik vier jaar geleden in mn armen hield en vol trots en spanning bekeek.
Mijn lieve ventje, ik gun je alles van de wereld, en ben hartstikke trots op je en ik hoop dat de dagen op de basisschool je zullen bevallen en wat mama altijd zegt:”we doen het samen, elke grote stap…”

1: Zwangerschap
Vrouw: ter voorbereiding op de zwangerschap, trek een positiebroek aan, en draag een zak van 10 kilo aardappelen voor je buik. Loop zo 9 maanden rond. Na de 9e maand, verwijder een kwart van de aardappelen.

Man: ter voorbereiding op de zwangerschap: ga naar huis. Pak de krant. Lees hem. Het zal voorlopig de laatste keer zijn.

2: Opvoeding
Alvorens daadwerkelijk zelf aan kinderen te beginnen, vind een stel dat al kinderen heeft, en bekritiseer hen aangaande hun opvoedingskwaliteiten, gebrek aan geduld, afschuwelijk laag tolerantie-niveau, en over hoe ze hun kinderen hun gang maar laten gaan. Stel manieren voor, om het slaap- en eetgedrag van de kinderen te verbeteren, hoe je ze zo snel mogelijk zindelijk krijgt, hun tafelmanieren en algehele gedrag. Geniet ervan – het zal de laatste keer zijn in je leven, dat je alle antwoorden hebt.

3: Nachtrust
Om te ervaren hoe de nachten zullen zijn, het volgende: van 17:00 – 22:00 uur loop je door de woonkamer, met een zak aardappelen van 5 kilo in je armen. Om 22:00 leg je de zak even weg, zet de wekker op middernacht, en ga je slapen. Om 0:00 sta je op, pak je de zak aardappelen, en loop weer door de woonkamer, tot 1:00 uur. Zet de wekker op 3:00 uur. Aangezien je niet meer in slaap kunt komen, sta je om 2:00 op en schenk je jezelf een borrel in. Ga om 2:45 weer naar bed. Sta om 3:00 op, als de wekker gaat. Zing slaapliedjes in het donker, tot 4:00 uur. Zet je wekker nu op 5:00. Sta op. Maak ontbijt. Herhaal dit gedurende 5 jaar. Kijk blij.

4: Reinheid
Kun je tegen vuil? Om hier achter te komen, de volgende test. Smeer pindakaas op de bank, en jam in de gordijnen. Verberg een visstick achter de dvd-speler, en laat hem daar de hele zomer liggen. Steek je vingers in de natte aarde van een plantenpot, en wrijf je vingers over de schone muur. Probeer de vlekken te verbergen met kleurpotloden. En? Hoe bevalt dat?

5: Aankleden
Kinderen aankleden klinkt makkelijker, dan het is. Koop een inktvis. Koop ook een netje sinaasappelen. Haal de sinaasappelen eruit, en probeer de inkvis erin te krijgen, zonder dat een van de armen eruit steekt. Beschikbare tijd: de hele ochtend.

6: Creativiteit
Pak een eierdoos, en maak met behulp van een schaar en een pot verf een krokodil. Neem een lege toiletrol. Met enkel plakband en een stukje aluminiumfolie moet dit een kerst-decoratie worden. Tenslotte, maak met een leeg melkpak, een pingpong-bal en een lege verpakker van de corn-flakes een exacte kopie van de Eiffeltoren. Gefeliciteerd. U komt nu in aanmerking voor een plekje bij de activiteiten-begeleiding.

7: Vervoer
Vergeet de Mini Cabrio, en koop maar een stationwagen. En denk maar niet dat die blinkend schoon op de oprit kan staan. Familie-auto’s horen er nu eenmaal niet schoon uit te zien. Koop daarom een chocolade-reep, en stop die in het handschoenenvak. Laat hem daar liggen. Neem een stuiver. Stop die in de sleuf van de cd-speler. Neem een pakje koekjes. Sla ze stuk, en verspreid over de achterbank. Goed tussen de spleten drukken! Neem een bladhark, en ga hiermee over zijkant van de auto. Zo. Perfect! Niets meer aan doen!

8: Wandelen
Bereid je voor om een stukje te wandelen. Wacht vervolgens een kwartier bij het toilet. Ga de deur uit. En weer naar binnen. Naar buiten. Naar binnen. Loop het tuinpad af. En weer terug. En weer af. Loop heel langzaam over de stoep. Stop elke 2 meter, om het sigarettenstompje, stukje kauwgum, takje of vies papiertje nauwgezet te inspecteren. Herhaal dit. Bestudeer elk geplet insect dat je onderweg ziet langdurig. Roep luidkeels dat je er genoeg van hebt, totdat de buren naar buiten komen, en je verbaasd aankijken. Gooi je handen in de lucht en ga weer in huis. Je bent nu bijna klaar om te proberen een wandeling te maken met een klein kindje.

9: Herhaling
Herhaal alles wat je zegt minstens 5 keer.

10: Winkelen
Ga naar de lokale supermarkt. Neem iets mee dat op een kleuter lijkt. Een geit of zo. Als je verwacht meerdere kinderen te krijgen, neem zoveel geiten mee als er kinderen verwacht worden. Doe de weekboodschappen, zonder de geiten uit het oog te verliezen. Betaal voor alles dat de geiten eten of stuk maken. Tot je dit vlekkeloos onder controle hebt, is het verstandiger om nog even niet aan kinderen te denken.

11: Voeden
Koop een meloen, en hol hem uit. Maak een gat in de zijkant. Hang de meloen aan het plafond, en laat hem heen en weer slingeren. Neem een bord pap, en probeer de pap in de meloen te krijgen, waarbij de lepel een vliegtuig moet voorstellen. Hou vol, tot de helft van de pap in de meloen zit. Schenk nu de rest van de pap over je schoot. Zorg dat er ook genoeg op de vloer belandt. Blij kalm. Je bent nu klaar om een baby van een jaar te voeden.

12. Ouderschap
Leer de namen van elk personage van Dora the Explorer, Sesamstraat en Z@ppelin. Leer de Teletubbies uit elkaar te houden. Wanneer je op je werk zit, en je begint onbewust de tune van Kabouter Plop te neurieen, dan ben je klaar om het ouderschap op je te nemen.

We zijn er nog hoor…
Niet altijd zin en tijd om bezig te zijn met de pc of updates te geven over Jorian en mij maar we zijn er nog.
Still alive and kicking!
We hebben het onderzoek in Zwolle gehad,
Jo heeft goed meegewerkt maar was er om half drie ´s nachts toch wel erg zat van en werd in paniek wakker toen hij nog steeds de dopjes op zijn hoofd had, vanaf toen heeft ie ook niet meer geslapen die nacht :S tevens heeft hij daar twee aanvallen gehad dus hopen dat er wat van te zien was op het eeg…
9 februari krijgen we de uitslag ervan en ik hoop dat er wat uit is gekomen dat ons verder kan helpen met zijn aanvallen en duidelijkheid kan geven over zijn slaapgedrag.
Jorian is druk bezig de wereld te ontdekken, al doet hij dat erg op zijn manier en niet luisteren naar mensen om hem heen.
Ook op de peuterspeelzaal merken ze dit en na een goed gesprek met hun hebben we besloten er toch hulp bij te gaan zoeken en te halen.
Dit omdat Jorian nogal lastig is in het gedrag dat hij laat zien, hij is erg mondig en verbaal erg sterk. Hij denkt veel en logisch na en legt verbanden zo aan elkaar met dingen. Hij heeft altijd een weerwoord en doet waar ie zelf zin in heeft.
Ik zelf denk dat het deels vermoeidheid is omdat hij erg slecht slaapt maar ik weet het ook niet. hi jgaat op tijd naar bed maar slaapt dan gewoon tot tien uur en is dan tot drie uur, vier uur wakker.
Erg lastig en vermoeiend.
Tevens valt het me vies tegen hoeveel mensen je in de steek laten na een diagnose van epilepsie er zijn mensen welke ineens geen tijd meer hebben om aftespreken of die gewoon niets meer laten horen en als je dan belt om te vragen hoe het daar gaat, krijg je alleen maar een reactie van ik bel je later terug, of ik heb nu geen tijd voor je.
Hoor dit een paar keer aan, en je hebt zelf ook geen zin meerom terug te bellen of contact te leggen…
Erg jammer maar ja, je doet er vrij weinig aan.
Gelukkig blijven de echte vrienden wel over, maar toch mis ik ook de oudere vrienden wel, degenen die het nu druk hebben mis ik ook hoewel ik ze ook wel snap, tijd vliegt ook snel voorbij en soms heb je gewoon geen zin om te bellen, te smsen of te mailen hoewel het zoveel kan doen voor een ander…

We zijn de feestdagen zonder kleerscheuren doorgekomen hoor. Het waren drukke gezellige dagen.
Jo heeft met oud en nieuw wel anderhalf uur geslapen voor hij wakker werd, en dus heb ik hem maar opgehouden toto half twee toen werd hij toch echt wel erg moe.
Zijn vriendje kwam ook nog effe met zijn zusje en moeder langs bij oma en hebben nog wat gedronken met zijn allen, gezellig. Zo komen er ieder jaar weer nieuwe mensen bij en gaan er weer anderen weg… that’s life!
Met Jo zijn epilepsie gaat het wel redelijk, hij had twee weken lang geen aanval gehad tot gisteren, toen viel hij drie keer in korte tijd weg. Ik herkende het niet maar in het ziekenhuis zeiden ze dat het waarschijnlijk toch epilepsie is. We wachten hetonderzoek in Zwolle maar af, daar moeten we maandag heen en ik hoop dat er dan wat uitkomt anders moeten ze maar verder onderzoeken wat het wel is. Wel is het minder geworden nu hij depakine slikt dus het heeft wel effect op hem.
Verder zit ik zelf regelmatig in de lappenmand, ben vreselijk moe en heb totaal geen energie om iets te doen, slapen heeft weinig zin, het maakt niet uit hoeveel of hoe weinig ik slaap ik blijf me uitgeput voelen.
Bloedonderzoek was goed, de arts denkt dat ik te zwaar belast word thuis en met de situatie rond Jorian.
Kan ze gelijk in hebben want snids Jo op de hartbewaking heeft gelegen is bij mij de moeheid begonnen.
Ik ben er zo vreselijk van geschrokken en onderwijl moet je maardoorgaan en doorgaan.
De aanvallen weetj e niet hoe het zich uit, je word steeds voorzichtiger en daarbij heeft Jo ook nog de gewone peuterpuberleeftijd dat hij me flink uittest maar ook weinig slaapt omdat hij bang is, en alles soms op zijn kop staat voor Jo.
Jo moet duidelijkheid hebben en structuur, ik probeer het hem te geven maar door zijn epilepsie schiet het er soms gewoon bij in omdat hij dan zo moe is dat hij doorslaapt, dat hij te moe is om naar de peuterspeelzaal te gaan, dat hij gewoon te moe is om dingen te doen, en daar sluit ik me bij aan, want ook ik voel me te moe om ook maar iets te ondernemen.
Jorian slaapt nog steeds niet door, word tig keer in de nacht wakker en komt dan bij mij liggen, dan slaapt ie verder en is hij redelijk rustig. Wel doe ik dan amper een oog dicht omdat hij me helemaal naar het kleinste deel van het bed duwt en zelf het grootste deel van het bed in beslag neemt.
Kleine gup!
Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar voor ons zal brengen en of het nu eens een wat rustiger jaar word dan voorgaand jaar.
We hebben leuke momenten gehad maar ook veel moeilijke en zware momenten, momenten dat ik iets had van moet dit nu, moeten we zo doorgaan of gooien we het over een andere boeg heen.
Momenten waarin ik heb getwijfeld over vriendschappen en de oprechtheid van mensen, waarin we mensen kwijt zijn geraakt, waarin mensen geen tijd voor ons wouden maken of zin hadden om af te spreken en het contact lieten verwateren omdat het steeds maar van een kant kwam, maar ook een jaar waarin we nieuwe mensen hebben ontmoet en waarin we veel dingen hebben geleerd.
Ik hoop dat komend jaar net zon jaar word, maar dan met iets minder verdriet, en meer nieuwe vriendschappen in de buurt…
Een jaar waarin Jorian voor het eerst naar de grote school zal gaan, waarin hij echt mama’s grote knul word, en waarin we nieuwe fases in zullen gaan…
Happy new Year: Here we COme!

Zo eerst even beginnen met een paar fotos van Jorian en Oma.
Jorian heeft zijn eerste crematie gehad en reageerde daar redelijk op> hij snapte er maar niets van dat iemand niet meer wakker zou worden en daar maar in een kist lag.
Verder heeft hij zich keurig gedragen, en was hij erg lief.
Tevens zitten wij ook in de drukte naar Sinterklaas en kerst toe, de chantage middelen werken nu nog met:”als je niet lief bent mag je geen schoentje zetten.” Een keer heeft hij hem wel gezet en had er niets in gehad, helaas voor hem en even noemde hij sinterklaas en zwarte piet sukkels.
Verder staan we nu te wachten op de 17e december, dan gaan we naar Zwolle voor de 24uurs eeg, hopen dat er wat uitkomt dat kan bevestigen dat het inderdaad epilepsie is.
De prik tegen de mexicaanse griep is ook gehaald, en op een klein beetje koorts na heeft Jo er geen last van gehad, gelukkig…
Voor zover ons leventje tot nu toe…

We zijn nu alweer een paar weken verder. Jorian doet het goed, hij gaat met veel plezier naar de peuterspeelzaal en speelt daar veel met een jongetje, waar we afgelopen zondag op visite zijn geweest. Het was gezellig en ze hebben fijn gespeeld. Nieuwe fases rollen we in op deze manier, spelen bij vriendjes begint te komen en gelukkig hindert zijn epilepsie hem nog niet bij het spelen en geeft het ook nog geen problemen.
Verder redden we ons aardig, er zijn momenten dat ik het echt even heel lastig vind om hem alleen op te voeden maar gelukkig dat het de dag erna dan ook weer beter gaat en dat deze dagen geen hoogtij vieren.
Jorian is niet altijd even makkelijk hij weet goed wat hij wil en is erg eigenwijs en koppig. OOk is hij erg bijdehand, hij praat met iedereen stapt op iedereen af en luistert ook niet altijd even goed. Maar buiten al is het aan vrolijk en spontaan jochie waar ik erg trots en blij mee ben.

Heb je je haren al gekamd?
Geef antwoord als ik je iets vraag!
Ben je doof of zo?
Denk maar aan de arme kindjes in Afrika.
Straks gaat er nog iemand huilen!
Heb je doorgetrokken?
Het is hier geen hotel.
Ruim je rotzooi op!
Handen wassen na het plassen.
Praat ik soms tegen een muur?

Blijf uit je neus.
Je bed is geen trampoline!
Kijken doe je met je ogen.
Je kunt van de wc komen, de afwas is klaar.
Waag het eens om weg te lopen terwijl ik tegen je praat.
En nu is het genoeg!
Hoe vaak moet ik dit nu nog zeggen?
Wacht maar tot je vader thuiskomt.
Niet rennen met een lolly in je mond!
Sinterklaas weet alles, hoor.

Hoe weet je nou dat je het niet lekker vindt als je het niet probeert?
Heb je je kamer opgeruimd?
Lief zijn, hè.
Doe die deur dicht! Ben je soms in de kerk geboren?
Niet met je natte haren naar buiten, anders word je ziek.
Ga je zó naar dat feestje?!
Gaat toch lekker buiten spelen, de zon schijnt.
Niet rennen in huis.
Samen spelen, samen delen.
Dit is de laatste keer dat ik je waarschuw!

Ik kan niet gelóven dat je dat echt hebt gedaan.
Niet zeuren, groenten zijn gezond.
Als de klok slaat, blijven je ogen zo scheel staan.
Had jij niet allang in bed moeten liggen?
Dit is geen restaurant!
Lijk ik soms op een serveerster?
Heb je je huiswerk al gemaakt?
Ga rechtop zitten.
Als ik jouw mening wil, dan vraag ik hem wel.
Ik heb het nu al duizend keer gezegd.

Ik zei: doe de deur dicht, niet gooi de deur dicht.
Over mijn lijk!
Niemand heeft jou wat gevraagd.
En nu ben ik het he-le-maal zat!
Wat, wil je van huis weglopen? Ik help je wel inpakken.
Stop dat niet in je mond, je weet niet waar het heeft gelegen.
Je bent precies je vader.
Zeg sorry!
Nee, dat is geen vis, dat is waterkip.
Ik doe dit niet om je te pesten, maar om je te helpen.

Zo zou ik nóóit tegen mijn moeder hebben durven praten.
Til je voeten op.
Kindjes die vragen, worden overgeslagen.
Je moest eens weten wat ík allemaal zou willen.
Toen ik jong was, had je dat allemaal nog niet.
Hoe laat ben je thuis?
Waar ga je naartoe?
Met wie ga jij eigenlijk?
Niet alleen naar huis fietsen!
Als Kevin van de brug springt, spring jij er dan achteraan?

Die sokken wandelen echt niet vanzelf naar de wasmand.
Praat niet met je mond vol.
Wat is het magische woord?
Die kapstok hangt daar niet voor de sier.
Doe altijd schoon ondergoed aan voor het geval dat je een ongeluk krijgt.
Heb je soms wat aan je benen?
Wat je ook gaat vragen: het antwoord is nee.
Van een beetje water ga je heus niet dood.
Zo praat je niet tegen mij!
Zolang je in dit huis woont, ben ik de baas.

Gaat dat maar aan je vader vragen.
Ik ben geen taxi.
Ik heb je op deze wereld gezet en ik kan je er zó weer vanaf halen.
Niet smakken!
Heb je niks beters te doen?
Je krijgt vierkante ogen van al dat tv-kijken.
Het geld groeit me niet op de rug, hoor.
Zit niet aan dat korstje te peuteren, anders krijg je een litteken.
En nu naar je kamer!
Als je je bord niet leeg eet, krijg je ook geen toetje.

Ik tel tot drie…
Praat ik soms Chinees?
Ik zal altijd van je houden.
Nee, ik weet niet waar jouw voetbalschoenen zijn, want ik draag die ze nooit.
Durf dat nog eens te zeggen en je mag je mond met zeep gaan spoelen.
Haal dat ding van de trap voordat iemand zijn nek erover breekt!
Het leven is niet eerlijk.
Doe die deur dicht, anders stook ik voor de hele straat.
Toen ik zo oud was als jij…

Heb je oma al bedankt voor die mooie gebreide trui?
Ik ben de liefste moeder die je hebt.
Het geld groeit niet aan de bomen hoor!
Dus iedereen mag behalve jij?
Kijk maar uit, anders breng ik je terug naar de winkel.
Straks als je zelf moeder bent, bedenk je je eigen regels maar.
Omdat ik het zeg!
Je hébt net gegeten.
Niet zo schreeeeuwen!
Nee, we zijn er nog niet.

Ben je soms door de wc gezakt?
Straks als je wat ouder bent, ga je begrijpen wat ik bedoel.
Dat woord wil ik hier in huis nooit meer horen.
Zó heb ik je niet opgevoed!
Natuurlijk mag je buiten gaan spelen, als je maar eerst je kamer opruimt.
Jij bent de oudste, jij zou beter moeten weten.
Heb je je tanden gepoetst?
De kaboutertjes hebben dit zeker gedaan?
Kan me niet schelen dat jij het daar niet hebt gelegd, je moet het gewoon opruimen.
Appelmoes is geen groente.

Licht uit!
Je hebt niks om aan te trekken? Je kast hangt vol met kleren!
“Weettiknie” is géén antwoord.
Mes rechts.
Ellebogen van tafel.
Links, rechts, links gekeken, dan pas oversteken.
Je moet wel netjes u zeggen.
Honger? Opa en oma hadden honger. Jij hebt trek.
Voeten vegen!
Kijk me aan als ik tegen je praat.

Als je eerlijk bent krijg je geen straf, maar als je liegt krijg je dubbel.
Ik ben de werkster niet!
Van proberen kun je het leren.
Maak je bed op.
Moet ik me soms omdraaien?
Doe een lampje aan, anders verpest je je ogen.
Wat ?ja?? ?Ja mama? bedoel je zeker.
Zit stil!
Ik heb niet met je op school gezeten.
Werd jou iets gevraagd?

Niet slaan anders krijg je een tik!
Plak geen snotjes onder de tafel.
Nee, je spoelt niet door het doucheputje.
Heb je je sleutel bij je?
Volgende keer graag plassen vóórdat we weggaan.
Je moet van vóór naar achteren vegen, niet andersom.
Maakt niet uit wie er begon, ik maak het af.
Blijf van je broertje af!
Laat je zusje met rust!
Of je worst lust.

Mankeert er wat aan je handjes?
Degene die het sloopt, is degene die het koopt.
En wat zeg je dan? ?Dankjewel?.
Dáárom.
Ga met je schoenen van de bank.
Waag het niet!
Waarom vraag je het me dan?
Hadden ze geen klok daar?
Hou op!
Blijf met je vieze handen van mijn muren af.

Doe nou eens normáál!
Lui-ste-ren!
Niet je mes aflikken.
Waar was je nou?
Eerst iets hartigs op de boterham, dan iets zoets.
Eet je bord leeg.
We blijven aan tafel zitten totdat iedereen klaar is.
Houd je grote mond!
Welk gedeelte van het woord ?nee? snap je niet?
Nog één kusje…

Als ik alles van te voren geweten had…
Ga jij maar naar de gang.
Heb je soms met je neus gekeken?
Het komt allemaal wel goed.
Kusje erop, over.
Kijk me aan als ik wat zeg.
Ik ben geen pakezel!
Als grote mensen praten, houden kinderen hun mond.
Niks ?ja maar?!
Wacht maar tot je later zelf kinderen hebt.

Hussen met je neus ertussen.
Ga maar buiten kijken of het gras groeit.
Kinderen onder de zes krijgen geen mes
Ik heb maar twee handen.

“Allo! Ik ben Jorian en ik ben Drie jaar, ik heb een piemeltje en ik ben dus een jongetje!”
Menigeen hier in de buurt hebben dit de afgelopen twee weken voorbij zien komen gaan, een klein jochie met een dikke bos haar. blauwe ogen, een blauw jasje aan en een knaloranje loopfietsje dat hij dan steevast aan de kant smijt als hij iemand tegenkomt waar hij op af stapt om bovenstaande tegen te zeggen.
De meeste voorbijgangers kunnen er wel om lachen en gaan er op in, zeggen dat het zon mooie naam is, maar als Jo dan vraagt aan een meneer of hij ook een ‘pienel; heeft word het mij toch wat te gortig en sleur ik hem onder een aantal excuses mompelend toch maar verder naar de vijver met eendjes.
Voordat we daar uberhaupt zijn, zijn we ook al weer een halfuur verder en onderweg houdt Jo zijn rabbel maar niet dicht, honderduit verteld hij over de eendjes, over de takken, over de schapen in de wei die er niet eens staan maar hé geen haan die daarnaar kraait, mama speelt wel mee…
Onderwijl groet hij iedereen die we tegenkomen, knoopt hij met iedereen een gesprek aan, zelfs met degenen die er niet voor in zijn en stoicijns hun blik op oneindig houden, maar ook hen weet Jo te overtuigen dat ze beter wat kunnen zeggen, want Jo geeft niet zomaar op. Als dat gebeurt, dat iemand niets zegt, blijft Jo er net zolang bij staan tot er een zacht gemurmel uitkomt dat enigszins lijkt op een ‘hoi’ of een ‘hallo’, dan is hij tevreden en wil hij weer meewandelen. Sleep ik hem eerder mee, word me dat niet in dank afgenomen en blijft Jorian met de hakken achteruit staan, en nagelt hij zich gewoon vast aan de grond onderwijl steevast brullen”:”Ik ga niet mee mama, die meneer heeft nog geen hoi tegen mij gezegd!!!”
De laatste tijd kan ik gelukkig wat meer om hem lachen, hij luistert ietsje beter en hoewel hij ‘s avonds en ‘s nachts weer onrustiger is, is hij overdag redelijk lief de laatste week.(effe afkloppen) Al weet hij me soms echt het schaamrood op de kaken te zetten met zijn uitspraken en zijn bevindingen.
Hij groet niet alleen iedereen hij spreekt mensen ook aan op hun gedrag, als iemand hem niet terug groet word hij boos en zegt hij:”het is niet netjes om niet dag te zeggen!” En gelijk heeft hij, maar ja, snapt hij veel dat niet iedereen er zin in heeft, ik bedoel ik groet ook niet iedereen die ik tegenkom…
Anyway, Jorian begrijpt het niet en wil het soms ook niet begrijpen heb ik het idee, dit lijkt een nieuwe vorm te zijn van zich afzetten tegen de regels die er zijn en zijn eigen regeltjes verzinnen en ik laat hem maar. Laat hem maar even opboksen tegen zijn regels, tegen de dingen zoals hij ertegenaan kijkt en probeer hem wat bij te sturen als het me echt te gek word.
maar een ding is zeker, een wandeling met Jorian of een uitje, en je hoeft je niet te vervelen…

Vanaf morgen staat ons weer wat te wachten, Het Sein in Zwolle. Jo is ernaar toe verwezen voor onderzoek om te kijken of hij daadwerkelijk epilepsie heeft of dat er ook nog wat anders achter zit of dat hij toch wat anders heeft. Voor negentig procent zijn ze zeker dat het epilepsie is maar die tien procent willen ze ook nog uitzoeken. Jo word wel behandeld voor epilepsie en sinds hij het gebruikt heeft hij minder staaraanvallen en minder schokken maar aanvallen heeft hij nog wel. Gelukkig niet meer zo zoals de langste tot nu toe, maar hij heeft ze nog wel. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Gister sprak ik een vriend die me in eerste instantie wat boos maakte, en me aan het denken zette. Ik moest er niet aan denken dat ik Jo daar alleen achter moest laten, een dag en een nacht of langer, waarop hij zei dat je je daar soms als moeder even doorheen moest bijten. Het maakte me boos, maar ik snap hem wel, snap de reacties van anderen wel en toch, toch is het anders wanneer je zelf in zon situatie zit en wanneer je er alleen maar dingen overhoort.
Ik heb geen zin in een malle medische molen voor Jo maar ik vrees dat we geen keus hebben willen we weten wat er met hem is, en ja, misschien kan ik niet bij elk onderzoek aanwezig zijn, dan hoop ik dat hij daar in goede handen is en ze goed op hem letten maar ow wat zal ik hem missen!
De laatste tijd is Jo weer onrustiger, hij slaapt slechter, is banger en vooral na de laatste narcose is hij even de kluts kwijt en soms zo ineens erg boos op mij omdat hij dat kapje niet wou. Ik probeer hem uit te leggen dat dat moest om te zien of alles goed was in zijn hoofdje maar daar wil hij dan niets van weten en dat oet zeer. Je eigen kind dat boos op je is, terwijl je zelf ook zo boos bent op alles en iedereen soms.
Maar vooral de onmacht die het geeft, de vele vragen die er zijn over wat hij heeft en hoe het zich ontwikkeld.
Ik weet het niet.
Ik wou dat ik het wist…

Jorian wil graag bij de brandweer, de politie, bij de ruimtevaart en ga zo maar door… ik zeg hem dat hij goed moet eten en moet slapen en goed op moet letten op school. En dat hij als hij goed kan leren en groot genoeg is hij alles kan worden wat hij wil, nou ja bijna alles dan… Jorian reageert hierop met een:”Mama, wij gaan naar de ruimte vliegen he?” “Hoe dan lieverd?” “nou met een aket mama.” Mama ziet dat idee niet zo zitten maar is benieuwd naar het idee van Jorian achter dit raket verhaal en vraagt:”hoe wou je dat dan gaan doen?”
waarop Jo steevast antwoord:”Ik ga een aket bouwen, met een hamer, een boevedraaier en een sleutel en dan gaan we heel ver vliegen he mama?!”
Mama schiet in de lach en vind het idee wel grappig, ik stem in en hij schud tevreden zijn koppie om weer uit het raam van de auto te gaan zitten loeren en verder te denken over zijn ideeen…

Ow, ik wou dat ik wat zekerder was, zodat ik meer zou durven
wat meer op mensen af durfde te stappen
gewoon wat meer te durven.
Ik wou dat ik wat simpeler in contact kon komen,
eens spontaan zou durvben vragen: “Heb je zin om langs te komen?”
Ik voel me onzeker, een wrak en oer, oerlelijk en bij alles wat ik doe denk ik vaak uitgebreid en teveel na.
Hoe zal hij of zij reageren, waarom kijken ze zo naar mij, ze vinden me vast niet aardig, ik ben toch maar een vreemde eend in de bijt.

Ik kan er niet tegen als mensen me aangapen, of aanstaren
vraag dan gewoon wat ik heb denk ik dan
ik wil me niet in een hoekje laten drukken
maar soms voelt het hoekje zo veilig aan
ik wil niet dat anderen denken datt ik opdringerig ben omdat ik soms nogal direct of onverwacht kan zijn
want zo ben ik niet ik laat iedereen juist vrij.
ik weet niet eens altijd zeker of vrienden wel echt bilj met me zijn.

mijn hersens draaien overuren
vooral de laatste tijd
maal maar door en denk maar na over alles wat ik kan doen of zeggen
en al sik dan iets heb gevonden waarvan ik denk dat kan toch wel, dan gooi ik het eruit en begin ik weer te denken
of het wel kon en klopt het wel?

Ik wil af van mn imago om muurbloempje te zijn
maar die muur is zo eigen het hoort gewoon bij mij
heus ik ben wel aardig
ook al lijk ik soms wat raar door mn tics en trekken
ik ben eigenlijjk niet zo anders dan jij…

Kijk eens verder dan wat je op het eerste gezicht ziet
en doe eens moeite om te kijken
of de ander echt zo is als jij denkt of dat er toch wat dingen anders zitten
echt, het kan zo veel verschil maken om te zien dat een ander
vaak niet zo anders is als je denkt…

Recht keek ik hem aan, zijn lichte ogen keken in de mijne en hij lachte. Zijn hele gezicht lachte mee. Hij is leuk, Hij lijkt lief en grappig en ziet er goed uit, maar hoe kom ik, verlegen als ik ben, met hem in contact??
Een praatje maken? Ik weet geen luchtig onderwerp, ik kan niet luchtig kletsen, ik denk teveel na over alles wat ik wil zeggen en waar ik het over wil hebben en over wat te doen en wat te zeggen.
In gedachten zie ik het helemaal voor me, ik vraag hem gewoon heel spontaan op de koffie, en hij zegt ja. Het klikt en een mooie tijd volgt, IN het echt loop het echter anders en sta ik meer quasi onopvallend naar hem te kijken dan dat er een zinnig woord uitkomt.
Ik wil wel maar durf niet. Ben bang voor een afwijzing of dat hij me recht in mn gezicht uitlacht en de hele betovering, nou ja, mijn betovering, weg is…
Nachten lig ik te draaien en te woelen in bed en te broeden op die ene spontane openingszin…maar hoe, hoe doe ik dat? Hoe vind ik een leuke spontane openingszin en laat ik ook niet meteen merken dat ik zijn naam niet eens meer weet???

Ik schaam me diep. Ik heb deze blog wel erg lang laten verslonzen zeg…
IN de tussentijd weer erg veel gebeurd. In een notedop: Jorian heeft twee weken op de hartbewaking gelegen omdat hij ineens twintig minuten weg is geweest, en erg blauw was, ze hebben nu epilepsie geconstateerd, althans daar gaan ze vanuit, verdere onderzoeken moeten nog volgen…
Jo heeft nu medicatie ertegen en het slaat gelukkig wel aan. Verder is het een levendig en druk kereltje volop in de peuterpuberteit!

Het gaat eigenlijk wel ok met ons, hoewel het de ene dag beter gaat dan de andere en ik geteisterd word door vermoeidheid en prikkelbaarheid van de afgelopen weken redden we het eigenlijk prima samen.
Jo gaat vanaf maandag ook weer naar de peuterspeelzaal en ik hoop dat hij hier een leuk stel vriendjes ontmoet waar hij zijn energie lekker bij kwijt kan!

Ik zal vanaf nu weer regelmatig wat gaan posten hier, arme site, staat hier maar een beetje mooi te wezen zonder updates…:(

Gisteren zijn we even met zijn allen naar de geitenboerderij gegaan, geitjes weer een fles gegeven en daar zagen we het eerste babyeendje… donzig en geel zwom hij met zijn moeder in het water. De kids vonden het leuk om te zien, zon klein donzen bolletje met pootjes en een klein snaveltje.
De lente maakt me altijd vrolijk en weemoedig tegelijk, want het doet bij mij vaak denken aan mijn eigen babywens.
ook al heb ik een pracht kindje, en wil ik hem niet meer kwijt, toch zou ik graag nog wel een kleine erbij willen..
maar ja, of ik ooit nog iemand zover krijg

Met Jo in de trein, was een hele happening. Vier en half uur heen, bijna drie uur terug. Maar hij heeft zich goed gedragen en het was een geslaagd weekend.
Opa vond het erg leuk om ons te zien en wij vonden het leuk om bij Opa te zijn.
We zijn een dagje naar Den Haag geweest, we hebben het paleis gezien, en helaas was de koningin niet thuis. Jo vond dit niet leuk en reageerde verontwaardigd met:”Kunnen we dan geen roosvicee drinken en chippies eten?” Nee helaas, volgende keer maar weer proberen was het droge antwoord van opa.
Hieronder wat fotos van de stad Den Haag!

Weekend is voor mij alleen een begrip dat ik Jo niet naar de peuterspeelzaal hoef te brengen of dat er andere afspraken staan die ik moet doen. Het weekend probeer ik zo in te plannen dat er wat ruimte is om lekker lang in pyama rond te huppelen, om in huis wat klusjes te doen, waar ik eigenlijk totaal geen zin in heb maar die helaas wel moeten gebeuren, en om een aantal leuke dingen te gaan doen met Jo. Echt dingen van ons samen, dingen om wat tot rust te komen en even eruit te zijn met zijn tweeen of mensen waar we veel van houden en andersom.
Gister vertelde ik hem dat we vandaag naar de geitenboerderij zouden gaan.
We zijn er een keer eerder geweest en hij vond het prachtig, hij noemde het meteen de bibaboerderij!
Nu leek het daar in de verste verte niet op, maar goed, wat maakt het uit, als hij er maar lol in heeft. En dat had hij!
Je kon daar flesjes krijgen met melk voor de geitjes. Die hebben we dan ook gegeven en hij vond het prachtig.
Dus toen ik hem gister vertelde dat we daar vandaag ook weer naartoe zouden gaan, was hij door het dolle heen.
Oma had hem op bed gelegd en hij was gauw gaan slapen, aangezien hij wat later was gaan slapen had ik gehoopt dat meneertje wat langer zou blijven liggen, wat niet waar was…
Om half zeven stond hij naast mijn bed, te springen dat mama op moest staan want het was tijd om naar de bibaboerderij te gaan…
Mama keek op de klok en zag dat het nog maar half zeven was……te vroeg voor een zaterdag.
Maar Jo liet zich helaas niet verleiden om nog even te gaan liggen en te slapen dus stonden we maar op.
Om half acht zaten we aan het ontbijt en om negen uur wouden we maar onder de douche gaan springen. De tijd duurde Jo veel te lang, hij wou nu naar de bibaboerderij toe….
En geef hem ongelijk, het weer is prachtig, de zon schijnt, de knoppen zijn staan weer in volle bloei, de bloesems zorgen hier weer voor prikkende tranen en kriebelende loopneuzen, maar de lucht schreeuwt het uit:
“de zomer is gekomen!!!”

je hebt van die mensen
die echt overal eenzootje vanmaken
van hun leven
van hun werk
van alles wat ze hebben opgebouwd
een soep maken van hun leven

een soep
gevuld met leugens
charmante praatjes
een cute face
maar net iets te perfect of te zielig overkomend
dat je op den duur ook wel gaat denken
he hier klopt iets niet

mensen die te zeker zijn van zichzelf
om daarna radeloos in de put te zitten
vergeten wat ze hebben
en danweer trappen uitdelend naar mensen
die het goed bedoelen
mensen
die mee gesleurd worden in hun soep

ik was zon persoon,
meegesleurd door mooie woorden
meegezogen in een grote brei
nu zeg ik:
de ballen!
maak je soep maar zonder mij

Er zijn soms momenten dat ik mezelf afvraag hoe het komt dat de een soms zo weinig op zijn of haar bord krijgt en de ander zoveel achter elkaar. Soms vraag ik me af, of ik erom vraag, of ik het verdiend heb en zo ja, waaraan! De laatste maanden zijn een rollercoaster aan gebeurtenissen geweest, eerst mijn oog. bijna blind geraakt door een stomme fout van de doktersassistente, om de dag naar het ziekenhuis voor controle, druppelen, zalven en tabletten slikken, gelukkig hielp het en werd mijn zicht weer beter, althans de herpes trok eruit, het litteken bleef echter zitten, een troebele vlek op mn hoornvlies dat ook niet meer lijkt te herstellen.
Tussendoor nog een rechtzaak waar ik vreselijk tegenop zag, omdat het gewoon niet is hoe ik in elkaar steek en wat ik wil. Maar het voelde alsof ik geen keus meer had, er moest iets veranderen.
Dan de operatie van Jorian, weliswaar een lichte ingreep maar wat zag ik er tegenop, en die kleine man die weer zo bang werd. Soms zou ik willen dat ik mijn verhaal, mn angsten en mn verdriet eens kon vertellen aan iemand, aan een vriend of vriendin eens kon praten over wat er speelt, hoe ik me echt voel maar ik kan het niet meer. Er lopen zoveel dingen momenteel, dingen die moeten gebeuren, die moeten worden geregeld. De reclame die momenteel loopt bij de Albert Heijn sluit wel wat aan bij wat ik bedoel…
Het welbekende nummer van Danny de Munk met ‘ik voel me zo verdomd alleen’.
Ik weet dat ik niet alleen ben, dat ik een pracht van een kind heb, waar ik iedere dag blij mee ben, hoe lastig het soms ook is. Want Jo heeft ook zijn dingen, ook zijn angsten en dingen die hij heeft meegemaakt. Het is een peuter die de wereld ontdekt en mama hard nodig heeft.
En dan vliegt de dag weer om, en zit ik ‘s avonds alleen in de kamer. En begint het gemaal weer, beginnen de gedachten weer en soms de tranen.
dan wou ik, dat ik even echt alles kon vertellen, echt alles van me af kon praten. dat iemand even luisterde en me even uit liet razen, mij even Sarah liet wezen.
De Sarah in wie het soms zo raast en tiert, in wie het stormt en waait, in wie zoveel rondgaat…
Dat ik soms gewoon even niet meer weet wie ik ben en wat ik wil..

Omdat het vandaag mooi weer was en D. even langskwam, besloten we om even naar de speeltuin een stukje verderop te gaan. Jorian kreeg zijn felgroene laarsjes aan en liep naast ons mee naar de grote speeltuin waar hij vol over liep te kletsen, hij zou van de grote glijbaan af gaan en op de schommel. Zo gezegd zo gedaan, en hij rende en speelde. Toen viel hij van de glijbaan af, boink! op zijn koppie. Hij klauterde weer overeind, zei auw! en ging weer verder, af en toe nog even over zijn hoofdje heen aaien. nadat we daar klaar waren nog even naar een winkelcentrum geweest om daar mijn nieuwe bril te halen zodat ik eindelijk beter kan zien. Jo was het wat zat, die was bekaf en er was geen land met hem te bezeilen, zoals vaker na een bezoekje van iemand. Nadat we een lekker broodje hebben gegeten, heeft hij nog even lekker geslapen en hebben we lekker gegeten bij oma. Omdat het slapen weer een drama is, krijgt Jorian weer pilletjes. Tevens probeert mama toch steevast iedere keer weer hem in zijn bed te laten liggen en ook vanavond kwam hij er een paar keer uit, tot mama met de plantenspuit even in zijn gezichtje spoot, wat hij niet leuk vond, maar waardoor hi jwel in zijn bed bleef liggen en warempel in slaap viel!!!
Mijn grote jongen is eindelijk weer zelf in slaap gevallen!!!
Tevens word hij al bijna drie, mijn kleine ventje word al zo groot!
we hebben al uitnodigingen geschreven en gaan ze nu nog samen beplakken met postzegels, wat Jo erg leuk vind.
Hij had laatst de postzegels gevonden en in een onbewaakt moment plakte hij ze allemaal op de deur…. mama niet zo blij maar om het stralende koppie van Jo erbij kon mama niet boos zijn!

“Mama niet boos?!”Vraagt Jorian als hij voor de zoveelste keer weer wat doet wat niet mag, en mama haar stem wat verheft om duidelijk te maken dat Jorian nu echt moet stoppen me.,t vervelend doen.
Mama antwoord dat ze wel boos is, en dat Jorian moet luisteren, dat het niet lief is als hij zijn zin doordramt.
Hij kijkt me aan, en kijkt even bedenkelijk. Dan schudt hij zijn hoofdje en zegt:”Mama niet boos zijn, mama lief!”
Ik knuffel hem en hij speelt weer verder.
Dan vanuit het niets word hij helemaal hyper! Hij rent, springt en doet en is niet meer te houden.
Ik kijk hem aan en vraag me af waar het vandaan komt, dit had hij eerder nog niet. Ik laat hem maar even gaan tot hij echt weer iets doet wat ik niet wil hebben, op de tractor klimmen om iets te pakken is er een van… ik zeg hem dat hij niet op de tractor moet gaan staan, hij springt eraf, en klimt er net zo snel weer op.
ik pak hem bij zijn armpje, en vertel hem dat hij niet op de tractor moet gaan staan omdat dat gevaarlijk is en hij kan vallen en zich auw doet. Hij kijkt me aan alsof ik van Mars kom en wurmt zich los en klimt weer op de tractor. Mama pakt de tractor af en zet hem ergens anders neer. Jorian gaat dan maar aan kastjes zitten en doet strontvervelend. Mama is het zat. Zet hem op de gang, wat haar niet in dank word afgenomen, en Jorian een keel op zet.
Na een paar minuten haalt mama hem van de gang, vraagt of Jorian zich weer kan gedragen en bij en ‘Ja’ van Jorian, krijgt hij een knuffel en gaan we even samen spelen.
Jorian kijkt me van opzij aan, en fluisterd:”mama lief. Mama niet boos.” En ik weet, dat hij het niet leuk vind als mama boos is, maar dat het avontuur teveel trekt om te voorkomen dat mama boos word…

De brief was al een paar weken terug op de deurmat gevallen, twee weken van te voren om precies te zijn.
De datum stond vermeld in de brief, 26 januari om 8.15 aanwezig zijn. Vanaf dat moment tel je af, en vrees je.
Je weet dat het moet gebeuren, maar wilt het niet. Allerlei scenario’s malen door je hoofd. Wat moet je verwachten? Hoe zal het gaan? en vooral: Zal hij veel pijn hebben?
Vanaf de zondag voor de 26ste lees ik boekjes met Jo. Boekjes als Lucas en de slaapdokter, Nijntje in het ziekenhuis. Ze worden iedere avond braaf gelezen en ik vetel Jo wat er gaat gebeuren, hoe alles zal gaan en hij knikt, hij lacht, hij babbelt het na. Maar dat hij het echt beseft…. nee, dat idee heb ik niet.
Tussendoor krijgen we nog genoeg dingen die de tijd sneller doen gaan, zo kreeg ik een herpes in mn oog waardoor mijn zicht met 75 procent verslechterde, wat waarschijnlijk blijvend is, met veel medicatie werd meteen geprobeerd om het oog beter te maken, om de dag moest ik naar het ziekenhuis om te zien of het virus al minder actief werd, gelukkig was dat zo, alleen bleef er op het hoornvlies een lelijk litteken achter dat zorgde voor een wazig beeld en een onscherpe focus.
Gelukkig gaat het nu weer iets beter, en kon de sterkte van de bril worden aangepast, weliswaar met twee punten hoger dan ik had, maar gelukkig kan ik nog zien!!!
Zo gingen de dagen voorbij, en kwam de dag van de operatie aan.
Jorian en ik hebben samen een knuffel gekocht die speciaal was voor het ziekenhuis, een hondje, dat we knuffelhondje hebben genoemd.
Samen hebben we zijn winnie the pooh koffer ingepakt en kleertjes en knuffels erin gedaan, ook zijn autootjes moesten mee.
De dag brak aan. Donderdagochtend vroeg, Jorian mag niet eten of drinken en begrijpt dit niet. Rustig leg ik hem uit dat hij niet mag eten en drinken omdat hij een kapje op zijn neus krijgt en hiervan gaat slapen. Dat zijn buik erg auw gaat doen als hij nu gaat eten en drinken.
Snel eet ik het broodje op dat ik heb gesmeerd en drink mn thee in de keuken op.
Dan douchen we samen, en hoewel ik het niet wil, komt er toch dat stemmetje:”is dit de laatste keer dat we samen douchen??” en ik probeer het weg te duwen met een:”Doe normaal Saar, het is een lichte ingreep en de narcose is niet zo gevaarlijk dat hij erin blijft!” maar de angst blijft…
Ik droog Jo af, en trek hem zijn kleren aan, kleed mezelf aan en hou ondertussen de tijd in de gaten. Oma komt ons halen rond 7.45 en het is nu 7.40.
Gauw trek ik mn schoenen aan, en maak nog even een foto van Jo en mij samen.
Voor in zijn fotoboek.
Dan is oma er en stappen we in de auto, knuffels mee, koffer mee, Jo mee.
We zijn vroeg in het ziekenhuis, we kunnen wachten en worden na vijf minuten opgeroepen. We worden naar een kamer gebracht waar Jorian een ziekenhuis pyama aan moet en mama een blauw pak.

Mama gaat mee naar de OK om Jo op schoot te houden als hijk onder narcose gaat, ook Bumba mag mee.
Jorian vind het een groot feest lijkt het wel en ondergaat alles gelaten en met een lach.
Trots zit hij in zijn ziekenhuis hemdje, en ik vertel hem wat er komen gaat.
De kno arts komt, en verteld wat er gaat gebeuren. De anesthesist komt ons halen en we gaan…
Mama trilt over haar lijf, Jorian laat zich rustig meevoeren op de arm, met bumba in zijn knuistjes gedrukt.
Oma drukt een kus op Jorian zijn wang en zegt:”Tot straks” en wenst mij sterkte…

We komen in de operatiekamer uit. Jorian kijkt om zich heen en ik vertel hem dat hier de dokters zijn. De anesthesist geeft ons een hand en verteld wat we gaan doen. Ik neem plaats op de stoel en neem Jorian op schoot. Jorian zegt dat hij een kapje krijgt nu he en gaat slapen. Ik fluister in zijn oortje dat dat helemaal goed is en dat hij een hele flinke jongen is en mama heeel veel van hem houdt.
Hij zit op schoot, bumba vast, mama zit ook goed en het kapje komt op de neus. Eerst word er gewoon lucht doorgeblazen, voor mijn gevoel duurt het erg lang, Jo doet het zo goed, blijft rustig zitten en ademt rustig door, ik blijf tegen hem praten en dan komt het gas erbij, Jo worsteld heen en weer met zijn hoofdje en begint bang te worden, ik hou hem vast en blijf in zijn oortje fluisteren dat hij niet bang hoeft te zijn, dat het even stinkt en dat hij dan gaat slapen zodat de dokter hem beter kan maken. Het doet me pijn om hem zo te zien, ik ruik het gas ook en hou mn adem in.
Ik kijk schuin naar Jo, terwijl ik kusjes op zijn wang druk en tegen hem blijf praten, dat mama er bij is, dat mama niet weggaat, dat mama er ook is als Jorian wakker word, en dan zie ik zijn ogen wegdraaien en zakt hij ineens in elkaar…
Ik schrik, en hou hem stevig vast, de zuster zegt dat het heel goed is, dat hij slaapt, dat dit normaal is, maar wat voel ik me naar!
Mijn kleine ventje word van me overgenomen en op de tafel getild, zo’n klein wurmpje op zon grote tafel… en ik weet dat als hij wakker word, dat hij pijn heeft…
ik druk een kus op zijn hoofdje en vraag of ze goed op hem passen. Ze wensen me sterkte en gaan aan de slag. De zuster complimenteert me met mn rustige houding en zegt dat Jorian zich helemaal overgaf toen hij mijn stem hoorde toen hij bang werd, dat hij zich overgaf en ging slapen.
Ze kan me van alles wijsmaken op het moment, maar ik hoor het amper. Enige dat in mn hoofd dreunt is:”word alsjeblieft weer wakker lieverd!!!” en we lopen naar de wachtruimte toe. Het lange wachten begint…
Ze zullen ongeveer 45 minuten bezig zijn, maar wat gaan de minuten traag voorbij. Ik kijk op mn horloge en wou dat het al later was. Eindelijk komt een zuster uit de deur en zegt dat we bij Jo mogen. Ze hebben hem extra zuurstof moeten geven omdat zijn zuurstofgehalte ineen keer laag werd, en als we bij hem zijn krijgt hij nog wat zuurstof toegediend. Ik begin week te worden en voel me niet fijn. HIj ligt daar zo hulpeloos, zo klein, en dan word hij wakker. Hij huilt schor, uit zijn neus en mond komen bloed. Hij draait om zich heen, beweegt zijn koppie heen en weer en huilt hard. Ik hou hem vast, en fluister tegen hem. Hij is nog niet wakker en ik praat tegen hem, dat de dokters klaar zijn, dat hij een hele flinke jongen is, dat mama en oma bij hem zijn, dat hij zon kanjer is en mama nu weer bij hem is, dat de pijn in zijn keeltje overgaat, ik zeg alles wat er maar in me opkomt en ik kan maar niet stoppen. De zuster tilt hem op en geeft hem aan, ik zit met hem op een stoel en dan stromen de tranen als hij eindelijk zijn ogen open doet en huilt.
HIj is verward en herkent me niet meteen, hij strekt zijn armen naar oma uit en gaat naar oma toe.
Daar blijft hij even huilen en ik dep zijn neusje, zijn oogjes en zijn mond, veeg het bloed weg en neem hem weer van oma over als Jo om mama vraagt. Dan word ik ineens niet goed, alles draait en ik word duizelig. Snel geef ik Jo aan oma en druk mn hoofd tussen mn benen. na een slok thee met suiker gaat het weer.
De geur die om Jo hangt maakt me misselijk, de aanblik van het bloed dat uit zijn neus en mond loopt maken me weeig. Jo blijft doorhuilen en ik hou hem vast, zing ‘sujasuja kindje’en andere liedjes. Hij word rustig en legt zijn koppie tegen mn borst aan. ik hou hem vast en blijf zingen en neurieen.
Na een paar uur en een ijsje en beker ranja verder mag hij naar huis. We gaan naar huis en kopen eerst een grote ballon voor hem, hij kiest een auto uit en we gaan naar huis.
Thuis begint de pijnstilling eruit te gaan en begint hij hard te huilen en zegt hij dat keeltje auw doet, ik geef hem een zetpil wat hij deze keer nog toelaat ook, en kruip met hem op bed. Oma gaat op de bank en we proberen even te slapen.
Wat niet lukt, Jorian heeft pijn en kan niet slapen, dan maar op de bank.
De volgende dag zitten we weer met Jo in het ziekenhuis omdat hij weigert te drinken en te slikken, het doet hem pijn en dus spuugt hij alles uit. Onder toeziend oog en strenge toespraken van de dokter drinkt hij dan met moeite een bekertje leeg. HIj moet blijven drinken anders nemen ze hem op.
HIj schrikt er wat van en zegt:”nee wil niet in ziekenhuis slapen!”
Thuis wil hij ineens eten, en ik geef hem kwark en koude ranja, de kwark gaat erin en de ranja blijft onaangeroerd staan. Gelukkig haalt hij aan het einde van de dag toch de schade in en drinkt en eet goed van de kwark die hij krijgt.

Dan geef ik een zucht van opluchting en denk:”We hebben het gehad! Het is achter de rug!” en dan denk ik aan al die ouders die met hun kind in het ziekenhuis zijn en wiens kinderen soms operaties hebben van 16 uur lang… en ik besef me de angst, en hoelang dat wel niet moet duren.
En knijp in mn handen en dank, dank dat Jorian goed uit de operatie is gekomen en het zo goed heeft doorstaan…

Na een paar weken wachten, is het dan eindelijk zover. Jorian word geopereerd. Nee we hebben er niet naar toe geleefd, maar het is wel fijn dat de datum steeds wat meer in zicht komt en je weet dat de kleine gup geholpen word en daarna opknapt en niet meer zovaak ziek is. Althans dat hoop ik natuurlijk.
Vanaf zondag zijn we, Jorian en ik, al bezig met boekjes lezen die erover gaan. Die hem wat voorkunnen bereiden op wat komen gaat. Hij leest mee, en babbelt erover, ik leg hem tig keer geduldig uit wat er gaat gebeuren en dat mama met hem meegaat en hij even gaat slapen en dat de dokter hem dan beter maakt, en dat als hij wakker is hij last van zijn keeltje heeft en daarom heel veel ijsjes mag eten.
Dat vind hij wel een leuk vooruitzicht. Maar de narcose, daar zie ik zo tegenop, ik vind het maar niets dat mn kleintje onder narcose moet maar ja het is niet anders.
Donderdag is het zover, hij word op tijd verwacht en ook al is hij snel aan de beurt, ik zal blij zijn als het zover is dat hij weer bij komt uit de narcose, en weer lekker kwekt.

Nadat de griep ons hier ook overviel, en we dik twee weken ziek zijn geweest, Jorian met koorts en diarree op de bank lag, en ik plat lag met hoge koorts en knallende hoofdpijn zijn we na twee weken lappenmand eindelijk weer wat fitter. Echter, mijn oog begon op te spelen. Nu ben ik bekend met het herpes virus en heb ik het heel vaak in of onder mn oog.
Nadat mn ogen pijnlijker werden en ik slechter licht kon verdragen meteen de dokter gebeld, verhaal gedaan aan assistente en kreeg ik een antibiotica zalf voor mn ogen, omdat het waarschijnlijk een virale infectie was, dat ging nogal rond dus waarom zou ik dat niet ook hebben…
Na twee dagen zalven en een oog dat steeds roder werd en dichter ging zitten toch maar weer gebeld, ik kreeg druppels en dan moes thet beter gaan, ik gaf al te kennen dat ik bekend was met het herpes in mn oog en vroeg me af of het dat nu niet ook kon zijn. Volgens de assistente vrijwel onmogelijk omdat het eigenlijk nooit in het oog zit. Ik zei nog dat ik er bekend mee was dat het in of onder mn oog zat, en hierop zei ze dat ik dan waarschijnlijk in de war was met onder mn oog. Maar ik moest maar even langskomen.
ZO gezegd zo gedaan, na een bezoekje aan de doker heeft ze gekeken in mn oog en zei da thet flink ontstoken was, weer druppels erbij en een zonnebril ophouden in huis, een herpes leek haar stug….
Nadat ik drie dagen druppelde en steeds minder ging zien, en mn oog steeds pijnlijker werd werd ik afgelopen zaterdag ochtend wakker en zag alleen maar waas en schimmen…foute boel dus…
De doktersdienst gebeld, verhaal gedaan en moest langskomen, daar aangekomen hebben ze een test gedaan om te zien of het inderdaad een herpes was. De dokter vertrouwde het niet en stuurde me door naar het ziekenhuis alwaar een oogarst ernaar keek.
Na een aantal onderzoeken verder zei ze dat ik niet twee a drie dagen later moest komen omdat ik dan waarscijnlijk blind was geweest met het oog. Er zat inderdaad een herpes in en een ontsteking, de ontsteking was niet zo erg, maar de herpes had zich al flink uitgebreid en de vraag was hoeveel schade hij aan had gericht.
Met zalf, twee soorten druppels en een lading antivirale tabletten verder stonden we weer buiten. vijf keer daags zalven, en twee keer daags druppelen.
Ondertussen zag ik nog steeds amper was, alles was een grote waas en in de verte kijken lukte niet eens meer.
maandag moest ik weer terug, het ging iets beter, woensdag moest ik weer terug en daar volgde slecht nieuws: de schade zou waarschijnlijk blijvend zijn anagezien de herpes op het hoornvlies was gaan zitten en daar een °troebele vlek achter had gelaten op het hoornvlies. wat betekend dat mn focus weg is.
Ze hebben de medicatie omhoog gegooid, vijf keer tabletten, vijf keer zalf vier keer op een dag druppelen.
alles gaat volgens schema, en het zicht word maar niet beter.
Vandaag moet ik weer terug voor controle, en om te zien of de verdubbele medicatie het beter maakt.
Lezen gaat moeizaam, kijken ook, en nu pas merk ik het effect ervan, van een verminderd zicht.
ze doen er alles aan om het te beperken en er zullen vast ook mogelijkheden zijn om het te behandelen maar wat me nog het meeste kwaad heeft gemaakt is het feit dat er een grove fout is gemaakt bij de huisarst, ze had in moeten grijpen toen ik zei dat ik bekend was met een herpes, ze had het uit moeten sluiten toen ik het aangaf en de assistente had niet mogen zeggen dat het onmogelijk was dat het dat het was. ]ik heb ze al gebeld, en gesproken de dokter voelt zich er erg rot onder en belt regelmatig om te vragen hoe het gaat, ik weet dat het ook maar mensen zijn, die fouten maken maar ik hoop dat deze fout niet al te veel schade oplevert voor mij…
want ogen heb je je hele leven lang nodig…

Laatst waren we op het nieuws. Bij bosjes vielen ze, nou dat hebben we gemerkt. Afgelopen maandagnacht begon ik, ijskoud en kreeg het maar niet warmer. Na een paar uur kreeg ik het maar niet warm en kwam oma eraan. Die heeft ons toen in bed gestopt met een paracetamol en ik bleek hoge koorts te hebben.Dinsdag werd Jo nog gewoon anar de peuterspeelzaal gebracht, waar hij ‘s middags ook ziek vandaan kwam. Ook hoge koorst en overgeven.
En zo lagen we samen op de bank voor pampus.
Nu zijn we een week verder, en lig ik nog op de bank met amper stem, hoesten en wat verhoging, is Jo al weer herstellende en heeft hij geen koorts meer maar wacht hij nog op de volgende afspraak bij de dokter.
En hoop ik gauw weer een stem te hebben, want ik erger me eraan dat ik mn kind niet tot de orde kan roepen omdat hij me niet hoort!
De winter is niet mijn seizoen, zeker niet als de griep erin voorkomt!

Na een hoop gewoel en gedraai in mn warme bed, kon ik toch de slaap niet vatten. Ook al was ik zo moe dat mn ogen bijna dicht vielen terwijl ik tv zat te kijken, lag ik in bed kon ik de slaap niet vatten.
De wijzers van de wekker liepen gestaag door, en langzaam tikten ze de nacht weg.
Naast me lag een klein ventje te ronken, die had weer koorts en lag bij mama in bed.
OM de zoveel tijd werd hij huilend en gillend wakker. Hij had pijn.
Mama trooste hem en sprak hem even rustig toe.
Trok hem dicht tegen zich aan en probeerde zelf ook te gaan slapen, zodra de ademhaling van haar ventje weer rustig was geworden. De wijzers gaven vier uur aan, daarna heb ik ze pas weer zien toen het half zeven was, en Jo wakker was en op bed zat te springen en met zijn knuffels zat te gooien.
Ik vroeg hem om nog even te gaan liggen, tot het wekkertje ging, dan kon hij daarna mooi gaan spelen en broodje eten.
Maar Jo heeft lak aan het wekkertje en wakker is bij hem ook echt wakker! Dan wil hij niet meer slapen of liggen, dan wil hij spelen of kattenkwaad uithalen. Dan is hij druk, dan is hij hyper en dan word mama sjagrijnig maar ook dat snapt hij nog niet.
Mama staat moe op uit bed. veegt de slaap uit de ogen en doet de kachel aan, geeft Jo zijn slofjes aan en probeert wakker te worden met het net gemaakte ontbijt.
Een warme kop chocomelk doet normaal wel wonderen of een kop thee, maar deze ochtend blijven mn ogen op standje halfzeven dicht zitten en het ziet er ook niet naar uit dat daar gauw verandering in zal komen.
Ik denk aan wat ik vandaag allemaal wou doen, en bedenk me dat ik een dubbele afspraak heb, die ik onmogelijk op tijd na kan komen. Ik probeer te bellen maar krijg een voicemail, ik leg weer neer en ga weer op de bank zitten waar ik nu tegen Jo zit te commanderen dat hij niet op zijn tractor mag klimmen, dat hij eerst zijn brood op moet eten en niet aan de kast met snoepjes moet zitten, dat hij van de televisie af moet blijven, dat hij moet stoppen met het klieren van de katten, dat de kattenstaart niet is om aan te trekken en dat dat poesje auw doet…
Het enige commentaar wat ik terug krijg van ‘wijze peuter’ Jorian, is een:”wat zeg je mama?!” en even vraag ik me af of hij me echt weer niet verstaat of dat hij er nu misbruik van maakt omdt hij het gewoon niet horen wil!!
Ik ga naast hem staan en herhaal nog een keer rustig wat hij niet mag doen, dan knikt hij ‘ja’ en gaat voor de tv staan. Ik spring onder de douche en sluit even mn ogen. VOel de waterstralen over mn blote huid en ik heb gewoon zin om me af te drogen, mn pyama weer aan te doen en onder de wol te kruipen. Ik heb geen zin in deze dag. Heb even geen zin om politieagentje te spelen, heb even geen zin in de taken die op me wachten, maar het zal wel moeten, want een ander doet het niet voor me!
Ik draai de kraan dicht, pak een handdoek en droog me af. Laat me op bed ploffen, en dan komt Jo binnengestormd! “Mama! Mama!! Aankleden mama, is koud zo!”
Ik kom van het bed af en kleed me aan, knuffel Jo en hij sjokt met zijn tractor naar de kamer toe. Ondertussen botst hij tegen de deur aan, ramt ie een deurpost en knalt ie tegen de kast in de woonkamer aan, iedere keer als ie wat raakt :”how, how” roepend.
Ik maak wat drinken, kijk op de klok en zie dat het bijna tijd is om weg te gaan. Op de fiets, geen zin, en de rest van dag hangt als een last boven mn hoofd….met alles wat ik nog moet doen en laten….

Gewoon even grappig